De afgelopen twintig jaar heb ik zelf vooral aan de fabrikantenkant van Foodservice gewerkt. Ik begon in 2006 bij Coca-Cola en daarna volgden de bedrijven Unilever, Croky Chips, Royaan en Koffiebranderij Mocca d’Or. In die jaren leerde ik hoe Foodservice werkt vanuit het perspectief van de fabrikant. Targets halen. Innovaties lanceren. Presentaties maken. Assortimenten optimaliseren. Samenwerken met grossiers en natuurlijk proberen om een plek te krijgen bij de juiste Key Accounts.
Ik ken onze wereld dus van binnenuit. En laat ik daarom ook meteen iets duidelijk maken, want dit artikel is niet geschreven om iemand te bekritiseren. Integendeel. Want als ik eerlijk ben, deed ik vroeger zelf precies hetzelfde, maar nu ik weer met Foodservice HOMiES ben gestart en dagelijks met professionals van fabrikanten, grossiers en formules spreek zie ik steeds een patroon.
Veel fabrikanten zijn tegenwoordig sterk gefocust op National & Key Accounts. En dat is logisch. Want Foodservice verandert. Formules groeien. Ketens professionaliseren. Beslissingen worden steeds vaker centraal genomen. Waar vroeger veel beslissingen op locatieniveau werden gemaakt, zien we nu steeds vaker centrale inkoop, centrale assortimentsbeslissingen en centrale strategie.
Maar wat mij opvalt, is dat veel fabrikanten vervolgens met deze formules omgaan alsof het lokale ondernemers zijn. Alsof het gesprek hetzelfde is. Alsof de dynamiek hetzelfde is. Alsof de manier van samenwerken hetzelfde is.
En precies daar gaat het vaak mis. Want een formule is geen individuele ondernemer. Een formule is een systeem. Met een strategie, positionering, verdienmodel en duidelijke rol voor assortiment, prijs, service en beleving.
Wanneer je dat systeem niet begrijpt, kun je nog zo’n goed product hebben. Dan loop je altijd achter de feiten aan. Of zoals ik het zelf steeds vaker formuleer: Of jij managet je klant als formule. Of jij wordt gemanaged door de formule.